Dziurawiec kielichowaty

Liście pojedyncze, gęsto ustawione krzyżowo-naprzeciwlegle, krótkoogonkowe lub prawie siedzące, 45-85 mm długości i 15-40 mm szerokości, wąskoeliptyczne do wąskojajowatych, na wierzchołku tępe, w nasadzie silnie zwężone, sztywno skórzaste, z wierzchu ciemnozielone, pod spodem niebieskozielone, dzięki gruczołom olejowym przeświecająco kropkowane, całobrzegie. Kwiaty bardzo duże, lśniąco złocistożółte, 5-7 cm średnicy, na krótkich lub długich szypułkach, 5-krotne, stojące pojedynczo, rzadziej po 2-3, na końcach gałązek. Działki kielicha niejednakowej wielkości, 16-20 mm długości i 8-12 mm szerokości, wąsko odwrotnie jajowate, na szczycie zaokrąglone, nie odpadające. Płatki korony 30-40 mm długości i 12-20 mm szerokości, odwrotnie jajowate, na szczycie tępe do zaokrąglonych, wrębne, odpadające. Liczne pręciki, zebrane w 5 grup zrośniętych u nasady, z długimi, delikatnymi nitkami i czerwonawymi pylnikami. Owocem jest szerokogruszkowata, brunatnoczerwona torebka 10-14 mm długości, w stanie dojrzałym zwisająca. Nasiona około 2 mm długości, walcowate, brunatnoczarne. Siedlisko: W świetlistych lasach, na kamienistych stokach i na brzegach rzek. Lubi wilgotne, żyzne gleby piaszczyste w cienistych położeniach; od niżu do piętra pagórkowato-wyżynnego. Rozmieszczenie: Grecja, południowo-wschodnia Bułgaria, Turcja; często zdziczały. W Polsce w uprawie jako krzew ozdobny.

Nasz serwis powstaje we Współpracy z najlepszymi stronami WWW: